تاریخ ایران شاهد حوادث غریبی است که در نوع خود بسیار شگفت آور است ،زمانی، مردمی که مورد هجوم اعراب واقع می شدند ، چنان خود را تسلیم شده یافتند که زبان نیایی را به کنج پستوها بردند و به مقاومتی مثال زدنی در تکلم زبان اعراب ، خود را از روی عمد چنان ناتوان جلوه دادند که اعراب، ایرانی را از سر توهین ، عجم و گنگ نامید و زمانی دیگر برخی چنان در آموزش عربی و فروختن تفاخر و تفرعن ، عرب زده جلوه کردند که حتی برخی بزرگان این سرزمین ، هجو به زبان عربی را بر مدح به زبان فارسی ترجیح دادند. برخی مانند "ابو حاتم رازی"چنان شدند که حتی اعراب آنگونه نبودند و بیشتر از آنان به عربیت تظاهر کرده ، و اساسا نشانه ای از ایرانی بودن را به کیمیا تبدیل کردند. اینهمه از سوی خود پارسیان بود،هرچند در ادامه این ایرانیان و زبان فارسی بود که قد برافراشت و ستبر گردید.
این روزگار غریب دگر بار تکرار شده و برخی از آذربایجانی ها ، زبان ترکی حاصل از حمله اتراک و مغول را چنان عزیز میدارند که گویی هاله ای از تقدس آنرا در برگرفته و تا آنجا پیش میروند که مداح هجوم برندگان و نابودکنندگان آذربایجان و ایران گشته اند. و از اینهم پای را فراتر میگذارند و علاوه بر انکار زبان باستانی آذربایجان و هویت آذری و ایرانی آن ، نژادگان خود را مغول و ترکان آنسوی جیحون می پندارند. و چنان در این هویت، لجوجانه ذوب گشته اند که مبلغ مغولان وحتی توجیه گر فرومایگی آنها میگردند.
پانترکان بیگانه گرا از این دسته اند و هویت طلبان آلتایی وابسته به آنان همواره میکوشند با جعل تاریخ و واژگونه نشان دادن وقایع تاریخی ، هویت و موجودیت دیگری برای مردم آذربایجان رقم زنند. و در این راستا به هیچ روی ، ابایی از تمایل و گرایش به مغولیّت نداشته و ندارند و بلکه آشکارا ذوب شده و مدافع آنند . هر چند در وقت مقتضی، از بروز این امر برای مردم آذربایجان و آذری های میهن دوست سرباز میزنند وبه دیگر سخن تقیه میکنند.اما واقعیت آنچیزی است که شواهد بسیار دارد، از کتب و نشریات و نظریاتی که بی هیچ شرمی، نشر و پخش میکنند. برای نمونه در ذیل سه تصویر شناسه دولتهای ترکی مغولی تحت عنوان " دولتهای بزرگ ترک- لشکر طلایی " همراه با شعری از کتاب جهانگیرنامه ، وصف حال ترکان مغول تبار ارائه میگردد . تصویر چهارم ، روی جلد فصلنامه "وارلیق" (هویت یا باشندگی) متعلق به آقای جواد هیئت ، ایدئولوگ معنوی تجزیه طلبان است.
دولتهای بزرگ ترک - لشگر طلایی 
با ملاحظه تصاویر فوق و مقایسه و تفاوت فاحش آنها با چهره مردم آذربایجان تنها میتوان بدور از هر گونه شائبه نژادی به شعر ذیل بسنده نمود.
همه پهن رويان كوتاه قد ......................................... همه رويشان بود بي خط و خد
همه تنگ چشمان بيني دراز ......................................... همه بد دهانان و دندان گراز
همه تندخويان و با كين و خشم .......................................... به مال يتيمان سيه كرده چشم
همه تيره راي و همه بدگمان ............................................................. كمر بسته در غارت مردمان
(جهانگیرنامه قرن ششم هجری)
